Langs deze weg wil ik alle cursisten en relaties danken voor het contact en de ontmoetingen dit jaar – live of online. Het was een meer dan opmerkelijk jaar, een jaar voor de geschiedenisboeken. Een verre van gemakkelijk jaar voor velen – voor hen die hun naasten en geliefden getroffen zagen door corona en in het meest ernstige geval hun dierbare verloren en daarbij dikwijls alleen op afstand afscheid konden nemen. Voor hen die in de zorgverlening vooraan staan om ouderen en patiënten te verzorgen en te ondersteunen en zij die werkten aan de coronatesten en preventie. Vergeet niet de velen die in supermarkten en andere plaatsen de samenleving bleven voorzien van het noodzakelijke. Voor hen die in meer of mindere mate in hun levensonderhoud werden geraakt. De vele jongeren die werden getroffen in hun relaties, studie, sport en bijbaan en kampten met een leven in isolatie. Denk aan de enorme ommezwaai in het onderwijs van fysiek naar online leren. Ouders van wie zoveel werd gevraagd in het combineren van (thuis)werk en de begeleiding van hun kinderen in online leren. De overheid die alle zeilen moest bijzetten om het schip van de samenleving enigszins op koers te houden.

Velen hadden het mentaal zwaar. Wat de gevolgen zullen zijn van een lange tijd zich houden aan, toch tegen de natuur in, druisende regels zoals afstand houden – geen hand, hug of kus geven, geliefden lange tijd niet kunnen zien – zullen we moeten afwachten. Het leven toonde zich dikwijls ongepolijst in alle karakteristieken die onder ‘normale’ omstandigheden zo gemakkelijk in het geruis en de prikkels van alledag verdwijnen. Zoals het feit dat we met dit bestaan allen in het zelfde staan. De onverbrekelijke en wederzijdse afhankelijkheid van elkaar. De onvermijdelijke eis van wendbaarheid en veerkracht die het leven van ons vraagt. En met name het gegeven dat onze controle op de gang der zaken gering is. We kunnen het leven en wat zich afspeelt naar eigen goeddunken kleur en betekenis geven, maar wat het volgende moment dat op ons afkomt ons biedt, hebben we niet in de hand.

Te midden van alle vreugde en verdriet, is het besef van eenheid en de wijze waarop de ene natuur een unieke expressie vindt in alles en iedereen, als beleving onmisbaar om alles op en naar waarde te schatten. Te midden van dit alles roept het leven ons telkens weer wakker uit onze mijmeringen, onzekerheid en twijfel om met ons handelen en ons denken naar vermogen het bestaan en al wat zich daarin bevindt, te dienen. Daar, precies op de plek waar we zijn, waar ons pad is en de Weg zich openbaart, hebben we het te doen. Laten we dat als blijvende oefening telkens opnieuw voor ogen houden, ook in 2021.

Voor jullie, je naasten en voor al met wie we verbonden zijn,

alle goeds voor 2021, Ben Sensei

(foto: Lin)

In 2021 organiseert Ensō – Zen Circle o.l.v Ben Sensei twee eigen sesshins (voorjaar & najaar) van elk drie dagen in de Hooischuur, het nieuwe gedeelte van de Abdijhoeve, met name bedoeld voor eigen cursisten en studenten. Het maximum aantal deelnemers is 12.

  • Voorjaarsesshin – donderdagmiddag 6 mei – zondagmiddag 9 mei 2021
  • Najaarsesshin– donderdagmiddag 30 september – zondagmiddag 3 oktober 2021

Kosten pp € 355,00 all-in.

Meld je tijdig aan, uiterlijk 9 weken voor de retraite, dit i.v.m. met aangepaste regels van de Abdijhoeve die met ingang van 2021 gelden voor reserveringen door externe groepen. Je dient de helft van de kosten bij inschrijving te voldoen en de rest uiterlijk 9 weken voor het begin van de sesshin op IBAN nummer NL87 INGB 0001 8696 81 t.n.v. B. Claessens o.v.v. Naam + Sesshin voorjaar of najaar.

Voor de voorjaarsretraite 2021 gelden i.v.m. corona vooralsnog speciale voorzorgsmaatregelen en zendo-indeling.

Voor alle informatie en aanmeldingsmogelijkheid zie de website.

‘We moeten mee, we hebben geen keus’. Je hoort het nogal eens. Dat is een begrijpelijke maar beperkte wijze van naar het leven kijken. Er is een andere mogelijkheid, namelijk: Ik wíl mee, ik zeg ‘ja’, hoe uitdagend, moeilijk of onmogelijk de situaties en omstandigheden ook zijn. Zo’n omslag in de wijze van kijken betekent tot wasdom komen, vol-wassen worden, zoals de maan van een sikkel tot volle wasdom groeit. Menswording. Het leven zelf ís namelijk geen keuze, het is gegeven.

Tot wasdom komen in die zin heeft weinig te maken met succes of prestaties, hoewel het leven deze aspecten niet bij voorbaat uitsluit. Maar het heeft meer te maken met jezelf ‘op het spoor’ komen, in je eigen levensspoor komen, zoveel mogelijk van jezelf zien en leren kennen, heel worden als mens. Het betekent gaan zien dat je gaat zien dat wat je doet effect heeft op de omgeving, dichtbij en verder weg en dat je daarmee verantwoordelijk bent voor wat je doet en denkt.

‘Mens worden’ verwijst naar: op dat vlak heel worden, volgroeien. Het betekent de vermogens die we tot onze beschikking hebben wekken en laten volgroeien. Dat kan niet zonder inbreng van en afstemming met wat ‘de buitenwereld’ noemen toelaten. Sterker, de buitenwereld staat niet op afstand, maar is nabij, en wel heel nabij, namelijk hier, in ons, dat wil zeggen in ons bewustzijn. Het is hier, in ons, waar die ‘buitenwereld’ kleur krijgt – in de oordelen, opvattingen, reacties en de gevoelens en emoties erover. Buiten is dus goedbeschouwd ‘binnen’. Als we de wereld inkleuren door er iets van te vinden, kleuren we de mensen erin mee. We vinden hen zus of zo, ze staan ons aan of niet. Zoveel mensen, zoveel meningen. Maar veel van die meningen en opvattingen zijn niet altijd ergens op gebaseerd, het is van horen zeggen, van misschien een eerste indruk.

Mens worden is, leren doorheen oppervlakkige meningen heen te prikken, onszelf daarin te leren waarnemen en meer de diepte in te gaan en te zien dat er achter die meningen iets anders schuil gaat, dimensies die veel dieper reiken dan we ons kunnen voorstellen en uiteindelijk ons taalvermogen overstijgen. Zodra we de ander ‘in ons’ vrij kunnen laten van onze eigen neiging tot meningsvorming kan die mens vrij komen en zich vrij ontvouwen en ontplooien, letterlijk. Die ‘ander’ blijkt niet zo ver van ons af te staan als we aanvankelijk geneigd waren aan te nemen. Op een of andere wijze blijken we die persoon te kennen. Misschien niet bij naam, we weten niet waar hij of zij woont, maar het is niet zo’n vreemde als eerder werd gedacht.

Meegaan in allerlei ongefundeerde meningen ontaardt in ‘geleend’ gedrag. We zijn onszelf niet. Zodra we die gewoonte kunnen afleggen, komen we letterlijk meer bij en tot onszelf. Dat wil zeggen bij onszelf als een persoon die in staat is met een onbevooroordeelde blik de wereld in te kijken. Het betekent de transformatie van de persoonlijke verengde blik waarvan we mensen en dingen uitsluiten naar de blik van de ruimte waarin alles en iedereen een plaats heeft. Menswording.

Foto: Unsplash – Mark Tegelhoff