Om de beste ervaringen te bieden, gebruiken wij technologieën zoals cookies om informatie over je apparaat op te slaan en/of te raadplegen.
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.
De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door je Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
Zentraining is boven alles geduld oefenen
Alles heeft zijn tijd, zei Prediker. Voor alles is een tijd. In het leven hebben we dat niet altijd in de gaten. We denken dat veel maakbaar is, planbaar enz. Ons ego-denken is gewend alles te regelen, te plannen en te controleren. In de zentraining willen we het ego tot het ware Zelf terugbrengen – met andere woorden masseren en sensitief maken voor de eigen oergrond of bron.
Om daar voeling mee te krijgen, zich daarvoor te open en het uiteindelijk ten volle te ervaren, vraagt tijd. De zentraining lost geleidelijk de beschermlagen van het ego op – als ijs of boter dat smelt in de zon. Dat kost tijd en bij iedere student verloopt het proces anders. Eenheidservaringen vragen om overgave. Men krijgt kleinere en grotere ervaringen – onverwacht. Ik zeg geregeld: als men ernaar reikt, wijkt het. Het universum laat zich niet pakken. Het ego moet leren dat hier de regel geldt – niet mijn wil maar Uw wil geschiede. In spiritueletermen spreken we van ‘sterven’ teneinde herboren te worden. Allen op een dode tak bloeit een bloem.
Eenmaal de eenheid ervaren na een moment van overgave, dient de ervaring te slijten en in het alledaagse leven een plek krijgen. Leraren kunnen op het moment zelf mee dansen in de vreugde met de student maar al snel wordt hem of haar gezegd – nu weer de tuin in onkruid wieden of, de vaat moet nog worden gedaan. Terug naar de basis, opnieuw gronden, aarden is de beste remedie om de ervaring te laten slijten. Ook dat kost tijd, geen dagen of weken maar maanden en jaren.
Daarom kost een zentraining ook vele jaren. We zoeken naar de grond, het universum dat ons voortbrengt, waaruit alles oprijst. We beginnen aan een lange weg om er achter te komen dat we ons huis nooit verlaten hebben. We waren altijd al thuis. Elk idee iets te hebben bereikt, dat we iets hebben dat een ander niet heeft, dat we ons ergens op kunnen beroepen moet sluiten. Het kost tijd te leren omgaan met de perspectieven van eeuwigheid en tijdelijkheid – de twee dimensie die één en in ons leven. Het kost tijd. Het vraagt geduld. Er valt niets te forceren. Het is een zaak van ontvangen – door jezelf te geven. Je geeft jezelf in momenten van zelfvergetelheid, als jij, je ego, er even niet is en het leven zelf zonder belemmering in alle enormiteit zich kan ontvouwen. Het kost tijd. Geduld.
Foto: Irina Iriser – Pexels
Sta door de dag heen gewoon eens even stil – luister, ervaar, proef!
Hoe vaak hoor ik mensen verzuchten – het is zo druk, had ik maar even de tijd voor mezelf! Mensen die dit uiten, kijken te ver weg. Ik vrees dat ze zich nooit echt hebben gerealiseerd dat ze staan in hun eigen leven, en dat alle tijd die ze hebben de tijd van hun leven is. Hier en nu. Altijd. Ieder ogenblik.
Het is bijzonder jammer te zien hoe mensen het leven aan zich voorbij laten gaan, al die momenten die slechts een doel hebben – mensen hun eigen bestaan te laten ervaren en in het eigen leven te bevestigen. Al die momenten met talloze kleine handelingen, indrukken, situaties, emoties, gevoelens en gedachten – het zijn momenten van grootsheid want alles is er met elkaar verbonden is, niets en niemand is ervan uitgezonderd. In ieder ogenblik ontvouwt zich het universum voor ons geestesoog.
Hoe bijzonder! Welk een schat dragen we met ons mee!
‘Kijken’ in de aard der dingen is jeZelf zien
Zen leert de mens, terwijl hij in de uiterlijke wereld actief is, die uiterlijkheid te doorgronden door ‘in’ de aard der dingen te kijken, deze aard te ont-dekken.
Daarom wordt ook wel gezegd dat een zen-mens, als hij eenmaal in de aard van het bestaan is binnengedrongen, nooit meer naar ‘buiten’ hoeft te kijken.
Hij kan de dingen ongemoeid laten omdat hij hun aard kent.
Hij weet en ervaart, de energie van die aard vloeit door hem heen, hij herkent de dingen als zijnde zichzelf, hij is opgenomen in de stroom van het bestaan en wordt erdoor bewogen, onbelemmerd, ongehinderd.
En het is die stroom van energie die in de mens, buiten zijn wil, zonder onderscheid liefde, compassie en grondeloze waardering wekt.
Ieder moment, zo ziet de ontwaakte mens, is van onvergelijkelijke waarde, uniek en groots in al zijn schoonheid én al zijn afschrikwekkendheid.
Ook degene die het leven als last ervaart, kan door zen-beoefening plots letterlijk met ontwaakte, andere ogen in het leven komen te staan en inzien dat hij het eigen leven nooit een kans heeft gegeven.
Dát leven, met alle onvoorspelbaarheid, gaan waarderen, is in mijn ogen de unieke vrucht van de zen-beoefening.
Foto: Lin